Tragedia taka spełniała kilka założeń, które pozwalały na jej klasyfikację. Wyznaczniki te dotyczyły zarówno charakteru wydarzeń w dramacie, jak i jego budowy. Po pierwsze, tragedia zachowywała zasadę trzech jedności: akcji, miejsca i czasu. Oznaczało to, że wydarzenia w sztuce dzieją się w jednym miejscu, w czasie zbliżonym do czasu trwania sztuki oraz że akcja ma charakter jednowątkowy. Po drugie, główną kategorią estetyczną był tragizm, który nie pozwalał na szczęśliwe zakończenie. Bohater uwikłany był w konflikt dwóch równorzędnych racji, których nie można było z sobą pogodzić. Sztuka dążyła do nieszczęśliwego zakończenia. Po trzecie, tragedia grecka podzielona byla na kilka odrębnych części: - prologos (zapowiedź tragedii) - parados (wejście chóru na scenę) - epeisodion (epizod, część akcji) - stasimon (komentarz chóru) - epeisodion (kolejne wydarzenie) - stasimon (ponowny komentarz chóru) - exodus (wyjście chóru) Chór w tragedii spełniał określone funkcje. Wprowadzał widza w tok akcji, wyjaśniał czas i miejsce wydarzeń, oceniał postawę bohaterów, dyskutował z przewodnikiem. Po czwarte, tragedia miała za zadanie oczyszczać widza z jego uczuć, wyzwalać go z nich. Miała więc spełniać założenia przypisane jej przez twórców tego gatunku i określane jako katharsis. Po piąte, spełniona musiała być zasada decorum, tzn. sztuka musiała być napisana wysokim stylem, odpowiednim do poruszanego ważnego tematu i wielkości bohatera.
Tragedia grecka
Tragedia taka spełniała kilka założeń, które pozwalały na jej klasyfikację. Wyznaczniki te dotyczyły zarówno charakteru wydarzeń w dramacie, jak i jego budowy. Po pierwsze, tragedia zachowywała zasadę trzech jedności: akcji, miejsca i czasu. Oznaczało to, że wydarzenia w sztuce dzieją się w jednym miejscu, w czasie zbliżonym do czasu trwania sztuki oraz że akcja ma charakter jednowątkowy. Po drugie, główną kategorią estetyczną był tragizm, który nie pozwalał na szczęśliwe zakończenie. Bohater uwikłany był w konflikt dwóch równorzędnych racji, których nie można było z sobą pogodzić. Sztuka dążyła do nieszczęśliwego zakończenia. Po trzecie, tragedia grecka podzielona byla na kilka odrębnych części: - prologos (zapowiedź tragedii) - parados (wejście chóru na scenę) - epeisodion (epizod, część akcji) - stasimon (komentarz chóru) - epeisodion (kolejne wydarzenie) - stasimon (ponowny komentarz chóru) - exodus (wyjście chóru) Chór w tragedii spełniał określone funkcje. Wprowadzał widza w tok akcji, wyjaśniał czas i miejsce wydarzeń, oceniał postawę bohaterów, dyskutował z przewodnikiem. Po czwarte, tragedia miała za zadanie oczyszczać widza z jego uczuć, wyzwalać go z nich. Miała więc spełniać założenia przypisane jej przez twórców tego gatunku i określane jako katharsis. Po piąte, spełniona musiała być zasada decorum, tzn. sztuka musiała być napisana wysokim stylem, odpowiednim do poruszanego ważnego tematu i wielkości bohatera.