dramat romantyczny Nazwy tej odmiany sztuki dramatycznej nie należy wiązać z epoką. Twórcy: W. Hugo, J. słowacki, Z. Krasiński, A. Mickiewicz korzystając z doświadczeń Szekspira odrzucili regułę trzech jedności, wprowadzili fabułę o luźnej kompozycji, dającej znaczną swobodę poszczególnym epizodom. Swobodnie też łączyli elementy dramatyczne z poetyckimi i epickimi, monumentalne sceny zbiorowe z kameralnymi fragmentami lirycznymi. Znamienne jest zatem dla tego dramatu współdziałanie w jednym utworze różnorodnych technik dramaturgicznych, zasad gatunkowych i koncepcji stylistycznych. Synkretyczny charakter dramatu romantycznego umożliwiał przekazywanie w nim złożonych i często skłóconych racji ideologicznych. Typ kompozycji otwartej stanowił wykładnik takiej wizji świata, w której dysonans jest istotniejszy niż harmonia, napięcie góruje nad równowaga, a wieloznaczności zjawisk i sytuacji rodzi nieustanne problemy, uniemożliwiając ich rozstrzygnięcie.
Co to jest dramat romantyczny ?
dramat romantyczny Nazwy tej odmiany sztuki dramatycznej nie należy wiązać z epoką. Twórcy: W. Hugo, J. słowacki, Z. Krasiński, A. Mickiewicz korzystając z doświadczeń Szekspira odrzucili regułę trzech jedności, wprowadzili fabułę o luźnej kompozycji, dającej znaczną swobodę poszczególnym epizodom. Swobodnie też łączyli elementy dramatyczne z poetyckimi i epickimi, monumentalne sceny zbiorowe z kameralnymi fragmentami lirycznymi. Znamienne jest zatem dla tego dramatu współdziałanie w jednym utworze różnorodnych technik dramaturgicznych, zasad gatunkowych i koncepcji stylistycznych. Synkretyczny charakter dramatu romantycznego umożliwiał przekazywanie w nim złożonych i często skłóconych racji ideologicznych. Typ kompozycji otwartej stanowił wykładnik takiej wizji świata, w której dysonans jest istotniejszy niż harmonia, napięcie góruje nad równowaga, a wieloznaczności zjawisk i sytuacji rodzi nieustanne problemy, uniemożliwiając ich rozstrzygnięcie.