dramat obyczajowo-psychologiczny ukształtowanie się tego gatunku przygotowywały niektóre formy dramaturgii wieku XVIII, zwłaszcza dramatu mieszczańskiego. Zasadnicza cechą tego dramatu były dążenia realistyczne, dbałość, by rozwój akcji nie naruszał zasady prawdopodobieństwa życiowego. Dążności te miały wpływ na ukształtowanie języka, który począł przypominać język potoczny. Tendencje te związane są z określoną koncepcją teatru, zgodnie z którą odbiorca ma odnosić wrażenie, że oglądana scena wzięta jest prosto z życia. Sprzyjała temu konwencja tzw. “czwartej ściany”. Dramat był tak zbudowany i wystawiany, jakby nie był przeznaczony dla publiczności, ale stanowił pełnoprawną, zamknięta w sobie rzeczywistość. Dramaturdzy kładli nacisk zarówno na treść obyczajową sztuki, jak i psychologię jednostek uczestniczących w akcji. Niektórzy, np. Ibsen czy Rittner, skupiali się na analizie życia wewnętrznego bohatera osadzonego w konkretnej rzeczywistości społeczno-obyczajowej.
Co to jest dramat obyczajowo - psychologiczny
dramat obyczajowo-psychologiczny ukształtowanie się tego gatunku przygotowywały niektóre formy dramaturgii wieku XVIII, zwłaszcza dramatu mieszczańskiego. Zasadnicza cechą tego dramatu były dążenia realistyczne, dbałość, by rozwój akcji nie naruszał zasady prawdopodobieństwa życiowego. Dążności te miały wpływ na ukształtowanie języka, który począł przypominać język potoczny. Tendencje te związane są z określoną koncepcją teatru, zgodnie z którą odbiorca ma odnosić wrażenie, że oglądana scena wzięta jest prosto z życia. Sprzyjała temu konwencja tzw. “czwartej ściany”. Dramat był tak zbudowany i wystawiany, jakby nie był przeznaczony dla publiczności, ale stanowił pełnoprawną, zamknięta w sobie rzeczywistość. Dramaturdzy kładli nacisk zarówno na treść obyczajową sztuki, jak i psychologię jednostek uczestniczących w akcji. Niektórzy, np. Ibsen czy Rittner, skupiali się na analizie życia wewnętrznego bohatera osadzonego w konkretnej rzeczywistości społeczno-obyczajowej.